Albert Baronian

Xavier Mary

OVER DRIVE

7 November 2014 — 20 December 2014

Rue Isidore Verheyden 2

Go to Artist's Page

I think the 20th century reaches its highest expression on the highway. Everything is there: the speed and violence of our age; the strange love affair with the machine, with its own death.

J.G. Ballard

 

Albert Baronian is pleased to present the second solo exhibition of Xavier Mary, entitled « OVER DRIVE ». The works presented here clearly exemplify the themes and fascinations that have been informing his practice ever since his solo presentation at BOZAR in 2006. By giving a contemporary twist to the Duchampian ready-made, the artist relocates industrial objects within the white cube, isolating them from our usual, everyday conception. From carpet motifs to video games, from Khmer temples to hi-res three-dimensional renderings, hybridity is a core element in the understanding of Xavier Mary’s work. His position as an artist is one of constant negotiation between different visual and value regimes, connecting tradition and avant-garde, sincerity and irony, past and future, actual and virtual.

Download Press Release

English

Français

Nederlands

Tuesday — Saturday 12 — 6 PM Rue Isidore Verheyden 2 1050 Brussels, Belgium +32 (0)2 512 92 95 info@albertbaronian.com www.albertbaronian.com

Press Release

Xavier Mary

OVER DRIVE

7 November 2014 — 20 December 2014

I think the 20th century reaches its highest expression on the highway. Everything is there: the speed and violence of our age; the strange love affair with the machine, with its own death.

J.G. Ballard

 

Albert Baronian is pleased to present the second solo exhibition of Xavier Mary, entitled « OVER DRIVE ». The works presented here clearly exemplify the themes and fascinations that have been informing his practice ever since his solo presentation at BOZAR in 2006. By giving a contemporary twist to the Duchampian ready-made, the artist relocates industrial objects within the white cube, isolating them from our usual, everyday conception. From carpet motifs to video games, from Khmer temples to hi-res three-dimensional renderings, hybridity is a core element in the understanding of Xavier Mary’s work. His position as an artist is one of constant negotiation between different visual and value regimes, connecting tradition and avant-garde, sincerity and irony, past and future, actual and virtual.

 

Krauss and Foster (2014), dedicated to the artist’s favorite thinkers, are two works consisting of acoustic panels that usually isolate the roadway noise from the surrounding area. The metal panels are treated using various industrial techniques such as polishing, powdering, sanding or blasting, each leading to a different aesthetic. Noise barriers mark the divide between the linear culture of speed, somewhat nostalgically emblematized by the automobile, and the cyclical structure of the countryside situated behind it (think of meadows, fields, pastures, etc.)

As if to simulate the absent scenic vistas or to somehow conjure their loss, some noise barriers feature abstract designs that turn into rhythmic and almost melodic lines when passing by at high speed. This variation in design was mainly to avoid a monotonous feeling or a tunnel effect for motorists. However, looked at from a less common, frontal perspective, these sound panels become gridded canvases that only vary in color (samples of which are taken from the RAL color chart). Simultaneously, one might also recognize the visuals of popular retro games such as Breakout, released in 1976.

 

In that very same year, Frank Stella got commissioned for the BMW Art Car Project, where he used a drawing on graph paper to cover the car’s bodywork. As a painter, he was basically treating the car as if it were a shaped canvas. Xavier Mary’s work still carries this same legacy. But instead of searching for the specificity of the medium by reducing it to its “pure essence”, so typical of American modernism (advocated by Greenberg and co.), Mary starts off from the specificity of objects. In this way, one might define his practice as a “reverse engineering” of modernism, disassembling it into its components and putting them back together.

 

Tree of Woe (2013) is a straightforward reference to Duchamp’s Bottle Rack (1914). Mary found the piece during a residency in New York, in an auto body shop in Willets Point, Queens, a dodgy, industrial area (nicknamed ‘Iron Triangle’) which is now being gentrified. By manipulating the muffler sculpture and putting it in a different, artistic setting, the object practically turns into a monument to the bygone, Fordist era of production.

 

Much akin to this piece is Wheel of Pain (2014), a display stand for tires. The tires are covered with a specific texture that emphasizes the object’s autonomous existence and material features.

Highway Rings (2013) equally refers to technological culture of speed, conceived by figures like J.G. Ballard or Paul Virilio. The monumental ensemble is produced from guardrails, forming entangled, topological rings exemplary of a ‘hyperbolic geometry’, exceeding the Euclidean model. A similar and more recent version, in the shape of huge five-pointed star, goes by the name of Highway Star (2014).

 

Pieter Vermeulen

 

Xavier Mary was born in 1982 in Liège, Belgium. He lives and works in Brussels. Recent solo exhibitions include Eat The Magic Lions #2, Do Not Open Project Space, Brussels (BE), Iron Triangle, APT Institute, New York (US), Petrolatum, Galerie Christian Nagel, Berlin (DE) and Eat the Magic Lions, Kunstlerhaus Bethanien, Berlin (DE). His work was presented in many group exhibitions such as Bande à Part, Albert Baronian, CAB Art Center, Brussels (BE), Acid Rain, Island, Brussels (BE) and Pop-up, Liens artistiques, Musée d’Ixelles, Brussels (BE), Néon, Who’s afraid of red, yellow and blue?, La Maison Rouge, Paris (FR). Currently he is participating in Paradise Lost, curated by Damien & the love guru, Quincaillerie Vander Eycken, Brussels (BE), Le Canal/Het Kanaal, Espace251 Nord, Liège (BE) and Encounters at the boundary, organized by Wilfried & Yannicke Cooreman, CC De Kollebloem, Puurs (BE).

of

Tuesday — Saturday 12 — 6 PM Rue Isidore Verheyden 2 1050 Brussels, Belgium +32 (0)2 512 92 95 info@albertbaronian.com www.albertbaronian.com

Communiqué de presse

Xavier Mary

OVER DRIVE

7 novembre 2014 — 20 dcembre 2014

À mes yeux, le 20e siècle atteint sa plus haute expression sur l’autoroute. Tout s’y trouve : la vitesse et la violence de notre ère ; l’étrange histoire d’amour avec la machine, avec sa propre fin.

J.G. Ballard

 

Albert Baronian est heureux de présenter la seconde exposition solo de Xavier Mary, intitulée « OVER DRIVE ». Les œuvres qui y sont présentées illustrent sans détour les thèmes et fascinations qui façonnent sa pratique depuis sa présentation solo au BOZAR en 2006. En conférant une touche contemporaine au ready-made de Duchamp, l’artiste replace des objets industriels dans le ‘white cube’, en les isolant de notre conception habituelle du quotidien. Des motifs de tapis aux jeux vidéo, des temples khmers aux rendus tridimensionnels haute résolution, l’hybridité est un élément central dans la compréhension de l’œuvre de Xavier Mary. Sa position en tant qu’artiste est celle d’une négociation permanente entre différents régimes visuels et régimes de valeur, jetant un pont entre la tradition et l’avant-garde, la sincérité et l’ironie, le passé et le futur, le réel et le virtuel.

 

Krauss et Foster (2014), dédié aux penseurs préférés de l’artiste, sont deux œuvres composées de panneaux acoustiques qui isolent habituellement les nuisances sonores routières des zones riveraines. Les panneaux métalliques sont traités en recourant à diverses techniques industrielles comme le polissage, le poudrage, le sablage ou le décapage, créant chacune une esthétique spécifique. Les murs antibruit marquent le fossé entre la culture linéaire de la vitesse, quelque peu emblématisée avec nostalgie par l’automobile, et la structure cyclique de la campagne, de l’autre côté (prairies, champs, pâturages, etc.)

Comme pour stimuler les paysages absents ou d’une certaine façon conjurer leur perte, certains murs antibruit présentent des lignes abstraites qui se fondent en lignes rythmiques, presque mélodiques quand on les longe à grande vitesse. Cette variation de design visait essentiellement à éviter toute sensation de monotonie ou un « effet tunnel » pour les automobilistes. Toutefois, d’une perspective frontale moins commune, ces panneaux deviennent des toiles maillées dont seules les couleurs évoluent (tirées du nuancier RAL). En parallèle, il se peut que l’on y reconnaisse également les visuels de jeux retro populaires comme Breakout, sorti en 1976.

 

Cette année-là, Frank Stella fut désigné pour le BMW Art Car Project, pour lequel il utilisa un dessin réalisé sur du papier millimétré pour couvrir la carrosserie du véhicule. En tant que peintre, il considérait simplement la voiture comme un « shaped canvas ». L’œuvre de Xavier Mary est empreinte du même héritage. Mais au lieu de rechercher la spécificité du médium en le réduisant à sa « plus simple expression », si caractéristique du modernisme américain (prôné par Greenberg & Co.), Mary part de la spécificité des objets. Il se peut ainsi que l’on définisse sa pratique comme un « reverse engineering» du modernisme, le démontant jusqu’à ses moindres composants, pour ensuite les réassembler.

 

Tree of Woe (2013) est une référence directe à Bottle Rack de Duchamp (1914). Mary découvrit cette pièce lors d’un séjour à New York, dans un atelier de carrosserie de Willets Point, dans le Queens, une zone industrielle douteuse (surnommée Iron Triangle ou Triangle de fer), aujourd’hui en voie d’embourgeoisement. En manipulant les pots d’échappement et en les plaçant dans une perspective artistique différente, l’objet s’est pratiquement transformé en un monument appartenant à l’ère de production fordiste, aujourd’hui révolue.

Wheel of Pain (2014), un présentoir de pneus, est une pièce qui s’y apparente. Les pneus sont couverts d’une texture spécifique qui met en exergue l’existence autonome et les caractéristiques matérielles de l’objet.

Highway Rings (2013) fait tout aussi bien référence à la culture technologique de la vitesse, pétrie par des personnages comme J.G. Ballard ou encore Paul Virilio. L’ensemble monumental se compose de glissières de sécurité, dessinant un entrelacs d’anneaux topologiques d’une «géométrie hyperbolique », outrepassant le modèle euclidien. Une version similaire et plus récente, baptisée Highway Star (2014), se présente sous la forme d’une imposante étoile à cinq branches.

 

Pieter Vermeulen

 

Xavier Mary est né à Liège en 1982. Il vit et travaille à Bruxelles. Ses récentes expositions en solo comprennent Eat The Magic Lions #2, Do Not Open Project Space, Bruxelles (BE), Iron Triangle, APT Institute, New York (US), Petrolatum, Galerie Christian Nagel, Berlin (DE) et Eat the Magic Lions, Kunstlerhaus Bethanien, Berlin (DE). Son œuvre a été présentée dans de nombreuses expositions de groupe, telles que Bande à Part, Albert Baronian, CAB Art Center, Bruxelles (BE), Acid Rain, Island, Bruxelles (BE) et Pop-up, Liens artistiques, Musée d’Ixelles, Bruxelles (BE), Néon, Who’s afraid of red, yellow and blue?, La Maison Rouge, Paris (FR). Il participe actuellement à Paradise Lost, curaté par Damien & the love guru, Quincaillerie Vander Eycken, Bruxelles (BE), Le Canal/Het Kanaal, Espace251 Nord, Liège (BE) et Encounters at the boundary, organisé par Wilfried & Yannicke Cooreman, CC De Kollebloem, Puurs (BE).

of

Tuesday — Saturday 12 — 6 PM Rue Isidore Verheyden 2 1050 Brussels, Belgium +32 (0)2 512 92 95 info@albertbaronian.com www.albertbaronian.com

Persmededeling

Xavier Mary

OVER DRIVE

7 november 2014 — 20 december 2014

Voor mij komt de 20ste eeuw het best tot uitdrukking op de autosnelweg. Daar vind je alles: de snelheid en het geweld van onze generatie; de vreemde liefdesverhouding met de machine en onze eigen dood.

J.G. Ballard

 

Albert Baronian stelt met plezier de tweede solotentoonstelling van Xavier Mary voor, met als titel “OVER DRIVE”. De werken die worden tentoongesteld, geven duidelijk blijk van de thema’s en fascinaties die zijn kunst al sinds zijn eerste solopresentatie in BOZAR in 2006 beïnvloeden. De kunstenaar geeft een moderne draai aan de readymades van Duchamp door industriële voorwerpen in een ‘white cube’ te plaatsen en hen zo af te zonderen van onze gebruikelijke, alledaagse opvatting. Van tapijtpatronen tot videospelletjes, van Khmer-tempels tot driedimensionale hoge-resolutieweergaven: hybriditeit speelt een cruciale rol bij de interpretatie van het werk van Mary. Als kunstenaar slalomt hij voortdurend tussen verschillende visuele stromingen en waardestelsels, waarbij hij traditie en avant-garde, oprechtheid en ironie, het verleden en de toekomst en reëel en virtueel met elkaar verbindt.

 

Krauss en Foster (2014), gewijd aan de favoriete denkers van Mary, zijn twee werken bestaande uit akoestische panelen, die gewoonlijk worden gebruikt om het straatlawaai te isoleren van de rest van de omgeving. De metalen panelen worden met verschillende industriële technieken (waaronder polijsten, bepoederen, schuren en bestralen) behandeld, waardoor de onderdelen telkens een verschillende esthetische vorm krijgen. Geluidsbarrières markeren de grens tussen de lineaire snelheidscultuur, waarvoor de auto op ietwat nostalgische wijze symbool staat, en de cyclische structuur van het platteland op de achtergrond (denk aan weiden, velden, graslanden, enz.)

Sommige geluidsbarrières hebben een abstract ontwerp, dat tot ritmische en bijna melodische lijnen wordt omgetoverd als je er aan een hoge snelheid voorbijkomt, alsof hiermee de afwezige pittoreske vergezichten worden nagebootst of het gebrek eraan wordt oproepen. Deze afwisseling in het ontwerp is vooral bedoeld om een monotoon gevoel en een tunneleffect te vermijden voor automobilisten. Als we echter vanuit een minder gebruikelijk, frontaal perspectief naar deze geluidspanelen kijken, worden deze gerasterde doeken, die enkel in kleur van elkaar verschillen (stalen daarvan werden uit de RAL-kleurenwaaier gehaald). Tegelijkertijd zou men hierin ook beelden van populaire retrogames kunnen herkennen, zoals het in 1976 uitgebrachte Breakout.

 

In datzelfde jaar kreeg Frank Stella de opdracht voor het BMW Art Car Project, waarbij hij een tekening op millimeterpapier gebruikte om de carrosserie van een auto mee te bedekken. Als schilder behandelde hij de auto dus eigenlijk alsof het een ‘shaped canvas’ was. Deze nalatenschap komt ook tot uiting in het werk van Mary. In plaats van echter op zoek te gaan naar de specificiteit van het medium door het terug te brengen tot zijn “pure essentie” (wat typisch is voor het Amerikaanse modernisme met Greenberg & co als voorstanders), baseert Mary zich op de specificiteit van voorwerpen. Je zou zijn methode dus kunnen beschrijven als een “omgekeerde techniek” van het modernisme, waarbij de verschillende elementen van deze stroming uit elkaar worden gehaald en dan opnieuw in elkaar worden gezet.

 

Tree of Woe (2012) is een duidelijke verwijzing naar Bottle Rack (1914) van Duchamp. Tijdens een verblijf in New York ontdekte Mary het object in een carrosseriebedrijf in Willets Point, Queens, een onveilig industriegebied (met als bijnaam de ‘Iron Triangle’) dat momenteel gegentrificeerd wordt. Door de uitlaatsculptuur om te vormen en deze in een nieuw, artistiek kader te plaatsen, verandert het object in een monument van het vervlogen Fordistische productietijdperk.

Een gelijkaardig kunstwerk is Wheel of Pain (2014), een uitstalrek voor autobanden. De banden werden bedekt met een specifieke textuur, die het autonome bestaan en de materiële kenmerken van het object benadrukt.

Highway Rings (2013) verwijst eveneens naar de technologische snelheidscultuur, die door figuren als J.G. Ballard of Paul Virilio werd bedacht. Dit monumentale ensemble bestaat uit vangrails, die tot in elkaar verstrikte, topologische ringen werden vervormd. De structuur doet denken aan ‘hyperbolische geometrie’ en overtreft zelfs het Euclidische model. Een gelijkaardige en meer recente versie van dit werk heeft een vijfpuntig stervorm en werd Highway Star (2014) gedoopt.

 

Pieter Vermeulen

 

Xavier Mary is geboren in Luik in 1982. Hij woont en werkt in Brussel. Recente solotentoonstellingen waren Eat the Magic Lions #2, Do Not Open Project Space, Brussel (BE), Iron Triangle, APT Institute, New York (US), Petrolatum, Galerie Christian Nagel, Berlijn (DE) en Eat the Magic Lions, Kunstlerhaus Bethanien, Berlijn (DE). Zijn werk werd getoond in groepstentoonstellingen zoals Bande à Part, Albert Baronian, CAB Art Center, Brussel (BE), Acid Rain, Island, Brussel (BE) en Pop-up, Liens artistiques, Musée d’Ixelles, Brussel (BE), Néon, Who’s afraid of red, yellow and blue?, La Maison Rouge, Parijs (FR). Hij neemt momenteel deel aan Paradise Lost, gecureerd door Damien & the love guru, Quincaillerie Vander Eycken, Brussel (BE), Le Canal/Het Kanaal, Espace251 Nord, Luik (BE) and Encounters at the boundary, georganiseerd door Wilfried & Yannicke Cooreman, CC De Kollebloem, Puurs (BE).