Albert Baronian

Mitja Tusek

Small World

21 April 2016 — 28 May 2016

Rue Isidore Verheyden 2

Go to Artist's Page

Albert Baronian is pleased to announce the first exhibition of Mitja Tušek entitled “Small world”.

 

Let’s start at the roots. Mitja Tušek was born in Slovenia, then emigrated to Switzerland at the age of six. He carried out “all possible schooling” he says. “Including playing truant on the countryside”, he points out. His canvasses are filled with an atmosphere of the forest, the mineral, the rural… It’s a list of adjectives which apply to the landscapes of these two alpine regions but what is more: these are the terms which one uses to try to draw near to their imaginations. We are in countries made of embedded valleys, terracing then tangles of vegetation and rocks. We are in countries where folklore and the village life is king. And then there is the prevailing silence. We go on into the forest without really knowing what time it is, without managing to discern what is crawling in the distance under the foliage.

Download Press Release

English

Français

Nederlands

Tuesday — Saturday 12 — 6 PM Rue Isidore Verheyden 2 1050 Brussels, Belgium +32 (0)2 512 92 95 info@albertbaronian.com www.albertbaronian.com

Press Release

Mitja Tusek

Small World

21 April 2016 — 28 May 2016

Albert Baronian is pleased to announce the first exhibition of Mitja Tušek entitled “Small world”.

 

Let’s start at the roots. Mitja Tušek was born in Slovenia, then emigrated to Switzerland at the age of six. He carried out “all possible schooling” he says. “Including playing truant on the countryside”, he points out. His canvasses are filled with an atmosphere of the forest, the mineral, the rural… It’s a list of adjectives which apply to the landscapes of these two alpine regions but what is more: these are the terms which one uses to try to draw near to their imaginations. We are in countries made of embedded valleys, terracing then tangles of vegetation and rocks. We are in countries where folklore and the village life is king. And then there is the prevailing silence. We go on into the forest without really knowing what time it is, without managing to discern what is crawling in the distance under the foliage.

 

Let’s continue with the enumeration. We observe that the work is readily organized into series: undergrowth, naked bodies lying down, Rorschach tests and, more recently, black circles. Then there is the double corresponding to the figure two. From the series of circles the number nine is rising. Each canvas proposes in effect a different constellation of nine circles. It is a reference to Dante’s Inferno in which it is said that every individual is composed of nine spheres of influence. Moreover we can see portraits there since the canvasses have “generic” first name titles, the first names that are most prevalent in France, Germany, the United States… What does this information tell us? Firstly, a mathematician is at work. Secondly, there is a form of humor there (not least through the deadpan choice of first names). Thirdly, the subjects are as “given”. Do you want some painting? Then here are some nudes, some landscapes and here is the abstract. I am telling you that these are eternal subjects and I am telling you that the challenge is to take a position.

 

So let’s take a position. Where are we exactly? Are we in front of or inside the painting? Are we facing the twins or are we in between the twins? Are we the boys or girls of these twins? Not based on an adaptation of the classics (Dante, Shakespeare, nor the age-old themes of painting), the work of Tušek also plays the Trompe-l’oeil. There are these continual concepts of scenery, of background. In the foreground, however, there is a screen. Something hidden in the picture. We have scarcely focussed on the obstruction, when we feel like we are being watched! Someone is staring at our back. It is the sort of unease which grips us when we reach a bend in the path in the forest. Our anxiety is always disproportionate; fear has no limits; current events prove it. Nevertheless, the forest remains the forest. When the first anguish subsides, only this surrounding nature remains which is never truly hostile towards us. But then, is it my psyche or the spirit of the forest? A work of art is in truth without a subject: the work is a mirror. It commands the spectator to react in relation to the great components of a life: nature, the body, the woman, love, man’s place in the universe. The Rorschach test is also a good metaphor: these are our phantasms that we distinguish in our meanderings. As for the double, it obliges us to focus not on what is being looked at, but on who is looking.

 

Let’s continue with what we haven’t said yet and which, by reflection, necessarily says a lot about ourselves. We are all similar. What applies to one applies to many (or most). In the work, the metamorphoses between the personal and the universal remain constant.

Since the painting is a mirror, it is preferably shiny, comparable to a photo. Canvasses are covered with wax, with lacquer making them reflective. In other cases, the painter uses scintillating pigments.
Although the work is as evanescent as a reflection, it can simultaneously be intensely personalized and earthy. One does not talk about rock without providing the means to do so, without being sufficiently mimetic. Certain canvasses are so real that you feel as if you are a climber who, climbing a cliff, understands more than ever the formation of the rock on which his life suddenly depends. However, the atmosphere is not only tragic or lyrical; it is also bucolic, erotic. After all, we speak well of touch in painting and here as well the canvasses kiss each other: pictures are duplicated a fresco, by pressing one freshly painted surface onto another, blank up to that point.

 

Finally, let’s conclude by talking about time. Time is always a concluded business for us humans who think that it dies with us. The work has fun with this concept. In his exhibitions, Mitja Tušek combines playful canvasses from different periods and therefore in different styles. In his studio, the canvas remains a potential construction site. A touch can always be added…

 

Yoann Van Parys

of

Tuesday — Saturday 12 — 6 PM Rue Isidore Verheyden 2 1050 Brussels, Belgium +32 (0)2 512 92 95 info@albertbaronian.com www.albertbaronian.com

Communiqué de presse

Mitja Tusek

Small World

21 avril 2016 — 28 mai 2016

Albert Baronian est heureux d’annoncer la première exposition du peintre Mitja Tušek à la galerie intitulée “Small world”.

 

Commençons par l’enracinement. Mitja Tušek est né en Slovénie puis il a émigré en Suisse à l’âge de six ans. Il y a fait « toutes ses écoles » dit-il. Ecole buissonnière comprise, précise-t-on : ses toiles sont emplies d’une atmosphère forestière, minérale, rurale… Voilà la liste des adjectifs qui collent aux paysages de ces deux contrées alpines mais plus encore : ce sont les termes dont on use pour tenter d’approcher leurs imaginaires. Nous sommes dans des pays faits de vallées encaissées, d’étagements puis d’enchevêtrements de végétations et de rochers. Nous sommes dans des pays où le folklore, où le village est roi. Et puis il y a là beaucoup de silence. Nous progressons dans la forêt sans plus trop savoir l’heure qu’il est, sans parvenir à discerner ce qui se faufile au loin sous la frondaison.

 

Poursuivons par le dénombrement. Nous observons que le travail s’organise volontiers en séries : sous-bois, corps allongés nus, tests de Rorschach et plus récemment cercles noirs. Ensuite il y a le double correspondant au chiffre deux. Et le neuf surgit dans la série des cercles. Chaque toile propose en effet une constellation différente de neuf cercles. C’est une référence à L’Enfer de Dante dans lequel il est dit que tout individu est constitué de neuf sphères d’influence. D’ailleurs on peut y voir des portraits puisque les toiles portent des titres de prénoms « génériques », les plus usités en France, Allemagne, Etats-Unis… Que nous révèlent ces informations ? Premièrement, une mathématique est à l’œuvre. Deuxièmement, il y a une forme d’humour contenu (ne serait-ce qu’à travers le choix pince-sans-rire des prénoms). Troisièmement, les sujets sont comme « donnés ». Vous voulez de la peinture ? Alors voilà des nus, des paysages et voilà de l’abstrait. Je vous dis que ce sont des sujets éternels. Et je vous dis que l’enjeu, c’est de prendre position.

 

Prenons donc position. Mais où sommes-nous exactement ? Sommes-nous au devant ou au-dedans du tableau ? Sommes nous face à des jumeaux ou entre des jumeaux ? Sommes-nous les fils ou filles de ces jumeaux ? Non contente de remettre sur la table des classiques (Dante, ailleurs Shakespeare ou les thèmes immémoriaux de la peinture), l’œuvre de Tušek rejoue aussi le trompe-l’œil. Il y a ces notions constantes de décor, d’arrière-plan. Mais il y a aussi un écran à l’avant-plan. Quelque chose masque souvent la vue. Or, nous nous sommes à peine penchés sur ce qui oblitère, que bientôt on se sent observé ! Un regard est fixé sur notre dos. C’est l’inquiétude qui nous étreint au détour d’un chemin dans la forêt. Notre anxiété est toujours démesurée ; il n’y a pas de limite à la peur ; l’actualité est là pour nous le démontrer. Néanmoins, la forêt demeure la forêt. Quand la première angoisse s’estompe, seule subsiste cette nature environnante qui ne nous est jamais véritablement hostile. Mais alors, était-ce ma psyché ou l’esprit de la forêt ? L’œuvre est en vérité sans sujet : l’œuvre est miroir. Elle enjoint le spectateur à réagir par rapport aux grands constituants d’une vie : la nature, le corps, la femme, l’amour, la place de l’homme dans l’univers. Le test de Rorschach en est d’ailleurs une bonne métaphore : ce sont nos fantasmes que l’on distingue dans ses méandres. Quant au double, il oblige à faire le focus non pas sur ce qui est regardé, mais sur qui regarde.

 

Poursuivons avec ce que nous n’avons pas encore dit et qui donc, par réflexion, parle nécessairement beaucoup de nous-mêmes. Bien que nous soyons tous semblables. Ce qui vaut pour un vaut pour beaucoup (ou presque). Dans le travail, les métamorphoses entre le personnel et l’universel restent constantes.

Puisque cette peinture est miroir, elle est volontiers glacis, touchant au photographique. Des toiles sont couvertes de cire, de laque les rendant réfléchissantes. Dans d’autres cas, le peintre use de pigments scintillants.

Mais si l’œuvre est aussi évanescente qu’un reflet, elle peut simultanément être puissamment incarnée, tellurique. On ne parle pas de la roche sans y mettre les moyens, sans être suffisamment mimétique. Certaines toiles sont si présentes qu’on a la sensation d’être un grimpeur qui, escaladant une falaise, comprend plus que jamais la constitution du rocher dès lors que sa vie soudainement en dépend. Cependant, l’atmosphère n’est pas que tragique ou lyrique ; elle est aussi bucolique, érotique. Après tout, on parle bien de touche en peinture et ici en plus les toiles s’embrassent : des tableaux sont dédoublés a fresco, par pression d’une surface fraîchement peinte sur une autre, jusque là vierge.

 

Enfin, concluons en parlant du temps. Le temps est toujours une affaire de conclusion pour nous humains qui pensons qu’il s’éteint avec nous. L’œuvre s’amuse de cette conception. Dans ses expositions, Mitja Tušek mélange avec plaisir des toiles de périodes et donc de styles différents. Dans l’atelier, la toile reste en potentiel chantier. Une touche peut toujours être ajoutée…

 

 

Yoann Van Parys

of

Tuesday — Saturday 12 — 6 PM Rue Isidore Verheyden 2 1050 Brussels, Belgium +32 (0)2 512 92 95 info@albertbaronian.com www.albertbaronian.com

Persmededeling

Mitja Tusek

Small World

21 april 2016 — 28 mei 2016

Albert Baronian is verheugd u de eerste tentoonstelling van Mitja Tušek, getiteld “Small world”, voor te stellen.

 

Laten we beginnen bij de wortels. Mitja Tušek werd geboren in Slovenië en emigreerde op zesjarige leeftijd naar Zwitserland. Hij zegt dat hij er “alle mogelijke opleidingen volgde”. “Inclusief spijbelen op de buiten”, verduidelijkt hij. Zijn doeken baden in een sfeer van bossen en wouden, rotsen en mineralen, landelijkheid. Benamingen die deze alpengebieden typeren, maar er is meer: het zijn de begrippen die men aanhaalt wanneer men tracht hun verbeelding te benaderen. We bevinden ons in landschappen die uit ingesloten valleien bestaan, trapsgewijze hellingen en vervolgens een wirwar van plantengroei en rotsen. We bevinden ons in gebieden waar folklore en het dorpsleven koning zijn. En dan is er nog de overheersende stilte. We dringen het woud binnen zonder besef van tijd, zonder te kunnen ontwaren wat er in de verte onder het gebladerte kronkelt.

 

Laten we verdergaan met het tellen. We zien dat het werk zich bij voorkeur in series ontwikkelt: bosgezichten, langgerekte liggende naakten, Rorschach-testen en, meer recent, zwarte cirkels. Vervolgens is er een dubbele betekenis van het cijfer twee. In de serie met de cirkels duikt ook het cijfer negen op. Ieder doek stelt namelijk een verschillende constellatie met negen cirkels voor. Een referentie naar Dante’s Inferno, waarin wordt gezegd dat ieder individu uit negen invloedssferen is samengesteld. Anderzijds zien we portretten. De doeken kregen ‘generieke’ voornamen, courante voornamen uit Frankrijk, Duitsland, de Verenigde Staten … Wat leert ons deze informatie? Ten eerste, is er mathematica aan het werk. Ten tweede, bevat het werk een zekere humor (al was het maar door de droogkomische keuze van de voornamen). Ten derde, lijken de onderwerpen te worden ‘weggegeven’. Wilt u schilderkunst? Dan hebben we hier de naakten, de landschappen en daar het abstracte. Ik kan je zeggen dat het om tijdloze onderwerpen gaat. En ik kan eraan toevoegen dat de inzet het innemen van een standpunt is.

 

Laat ons vervolgens een standpunt innemen. Waar bevinden we ons werkelijk? Staan we vóór of middenin het schilderij? Staan we tegenover de tweeling of tussen de tweeling? Zijn we de zonen of de dochters van deze tweeling? Tušek’s oeuvre berust niet in een bewerking van de klassiekers (Dante, Shakespeare, nog de oeroude thema’s van de schilderkunst), maar bespeelt opnieuw het trompe-l’oeil. Er zijn de onveranderlijke decorelementen op de achtergrond. Op de voorgrond staat er echter een scherm. Er is iets dat het uitzicht belemmert. We hebben ons amper gericht op de hindernis en we voelen ons meteen geobserveerd! Als door een blik die zich in de rug priemt. Het is het onbehagen dat ons aangrijpt bij de bocht van een bosweg. Onze ongerustheid is steeds overdreven. Angst kent geen grenzen ; de actualiteit toont het aan. Desalniettemin blijft het woud wat het is. Van zodra de eerste benauwdheid vervaagt, blijft de natuur ons omringen zonder ooit vijandig te worden. Hoewel, is het mijn psyche of is het de ziel van het woud? Het werk van de kunstenaar heeft in feite geen onderwerp: het is slechts een spiegel. Het dwingt de kijker ertoe om te reageren op de belangrijke bestanddelen van het leven: de natuur, het lichaam, de vrouw, de liefde, de plaats van de mens in het universum. De Rorschachtest vormt overigens een mooie metafoor: het zijn onze droombeelden die we in deze kronkels kunnen ontwaren. Het dubbele verplicht ons dan weer om op de toeschouwer te focussen en niet op datgene wat wordt gezien.

 

Laten we verdergaan met wat nog niet werd gezegd en wat, door reflectie, noodzakelijkerwijze veel over onszelf zegt. We zijn allemaal gelijk. Wat voor de ene geldt, geldt voor velen (of toch bijna). In het werk blijven de gedaantewisselingen tussen het persoonlijke en het universele constant.

Omdat het schilderij een spiegel is, is het werk bij voorkeur glanzend, als een foto. De doeken zijn bewerkt met boenwas en lak, met een weerkaatsend effect. In andere gevallen gebruikt de kunstenaar fonkelende pigmenten.

Ook al is het werk vluchtig als een reflectie, tegelijkertijd kan het intens verpersoonlijkt en aards worden. Men spreekt niet over rotsen zonder een aantal middelen in te zetten, zonder een zekere realiteit over te nemen. Sommige doeken zijn zo sterk aanwezig dat men het gevoel krijgt een bergbeklimmer te zijn die, terwijl hij een klif beklimt, meer dan ooit de structuur van de rots doorziet en zich realiseert dat zijn leven er plotseling van afhangt. Niettemin is de sfeer louter tragisch of lyrisch; hij is evenzo bucolisch, erotisch. Nog even iets over de toets en de schilderkunst. Ook hier vinden de doeken elkaar: de werken worden a fresco ontdubbeld, door de ene laag die meteen over de andere, ongerept, wordt aangebracht.

 

Laten we het ten slotte over de tijd hebben. Tijd vormt, voor ons mensen die denken dat de tijd met ons uitdooft, steeds een aanleiding tot conclusie. Het oeuvre speelt met deze gedachte. In zijn tentoonstellingen combineert Mitja Tušek speels doeken uit verschillende periodes en bijgevolg in verschillende stijlen. In zijn atelier, blijft het doek echter potentieel werkterrein. Er kan altijd een toets aan worden toegevoegd …

 

Yoann Van Parys